De behoeften nemen toe tijdens de zwangerschap
Fysiologisch gezien hebben zwangere vrouwen een hogere ijzerbehoefte, die kort na de conceptie begint en geleidelijk toeneemt tijdens de zwangerschap. Tijdens de zwangerschap wordt de ijzervraag bijna vermenigvuldigd met 10 [11]!
Sommige wetenschappers stellen dat het niet mogelijk is om de ijzerstatus van een zwangere vrouw te handhaven met normale voedingsgewoonten en dat een aanvullende ijzerinname om tekort te voorkomen noodzakelijk is [12].
Een studie bij zwangere vrouwen in Frankrijk toonde aan dat 32,8% van hen aan bloedarmoede leed. De prevalentie van bloedarmoede nam toe naarmate de zwangerschap vorderde: van 24,6% bij vrouwen in het eerste trimester, naar 32,1% in het tweede trimester en 56,9% in het derde trimester [13].
Waarom is ijzer essentieel tijdens de zwangerschap?
Een adequate ijzerinname is essentieel voor de zuurstoftoevoer naar de moeder-placenta-foetus-eenheid om te voldoen aan de verhoogde zuurstofbehoefte tijdens de zwangerschap. De hersenen van de foetus hebben bijzonder veel zuurstof nodig en zijn goed voor 60% van het totale zuurstofverbruik van de foetus [14].
Zo vereist elk extra gram hemoglobine dat de moeder aanmaakt een extra inname van 3,46 mg elementair ijzer. Bovendien heeft de foetus ijzer nodig voor zijn eigen metabolische behoeften en zuurstofvoorziening, evenals voor het aanleggen van zijn relatief grote ijzerreserves die gedurende de eerste zes maanden van het postnatale leven worden gebruikt [15]. Kinderen die geboren worden met een lagere foetale ijzerbelasting hebben op de leeftijd van 9 maanden kleinere ijzerreserves en een hoger risico op postnataal ijzertekort [16].
Om de ijzerstatus van de pasgeborene te verbeteren, tonen studies aan dat het uitstellen van de navelstrengklem de ijzerstatus en de hemoglobinewaarden op 2 maanden verbetert [17].
Wat zijn de risico's van een ijzertekort tijdens de zwangerschap?
IJzertekort is het gevolg van een onvoldoende inname van opneembaar ijzer via de voeding, een onvoldoende inname om te voldoen aan de verhoogde behoeften tijdens de zwangerschap (om de groeiende foetus te voeden en de rode bloedcelmassa van de moeder te vergroten) en/of ijzerverlies door bloedverlies [18].
Bij een licht ijzertekort bij de moeder krijgt de foetus voorrang op ijzer. Bij een matig of ernstig ijzertekort raakt echter de gehele maternale-placentaire-foetale eenheid ijzerdeficiënt, met belangrijke gevolgen op korte en lange termijn voor de foetus.
Deze gevolgen doen zich ook voor bij foetussen van moeders met een voldoende ijzerstatus die desondanks zwangerschapsomstandigheden hebben die de ijzertoevoer naar de foetus in gevaar brengen: hypertensie, roken, diabetes en meerlingzwangerschap [19].